Hoogpolig tapijt

Daar ik deze Blog zo herkenbaar vond wil ik hem graag met jullie delen. Deze Blog is afkomstig van; http://www.gezinspiratie.nl

Mijn zoon heeft een hoogpolig tapijt in zijn kamer. Als ik hem welterusten kom zeggen, waad ik tot mijn enkels door een melange van tekeningen, stiften, voetbalkaartjes, k’nex, lego, dino’s, origamiwerkjes, fantasiekleifiguren, knikkers, uilenballen, muizenschedels en onbestemde zaken die ik van hem geen rotzooi mag noemen.

Is dat erg? Lange tijd vond ik van wel. Ik had ergens gelezen dat je je kinderen in de basisschoolleeftijd moet leren hun kamer op te ruimen, anders leren ze het nooit. Als moeder faalde ik natuurlijk gigantisch als ik hem deze kans op levensgeluk onthield. Niemand zou met hem willen samenleven en eens in de zoveel tijd zou de GGD met een ontsmettingsploeg langskomen om een container vol zooi af te voeren. Allemaal mijn schuld.

Een heel arsenaal aan opvoedmiddelen hebben zijn vader en ik afgelopen jaren ingezet. Samen korte opruimsessies met iets lekkers als beloning, wedstrijdjes wie het eerst een tas vol wegdoedingen heeft, een professional organiser die een ‘makkelijk bij te houden’ systeem introduceerde, beloningen met zakgeld, straffen met korting op beeldschermtijd, dagelijkse opruimpictogramkaartjes, argumenteren – alles geprobeerd, niets werkt echt.

En de beste methode: zelf het goede voorbeeld geven? Ehm, tja, pijnlijk puntje. Ik vind opruimen ook moeilijk. Ook mijn moeder heeft tevergeefs geprobeerd het mij bij te brengen. Tegen heug en meug proberen mijn vriend en ik de boel enigszins acceptabel te houden. En op een golfje hormonen geef ik eens per maand toe aan een poets- en opruimbui. Zolang de kamer opgeruimd is, is er even rust in mijn hoofd.

Mijn zoon zal nooit kunnen profiteren van zulke hormoongolven. Maar misschien zou dat opgeruimde gevoel in zijn hoofd hem kunnen motiveren? De eerstvolgende hormonenaanval besteedde ik aan zoons kamer terwijl hij naar school was. Toen hij die middag naar zijn kamer ging, wachtte ik hoopvol op zijn reactie. Even was het stil. Toen riep hij verwijtend: ‘Mama, heb jíj dat gedaan?’ En toen ik dat beaamde, vervolgde hij met overslaande stem: ‘Wil je dat nooit, nooit, noooooooit meer doen!’Vijf minuten later had hij zijn kamer in oude staat hersteld.

Een paar dagen later gooide ik het over de boeg van het invoelende gesprek. Aanhaken bij zijn beleving, dat was mijn plan. Ik vertelde wat ik zelf moeilijk vind aan opruimen, maar dat het rommeltje in mijn hoofd minder wordt als het om me heen opgeruimd is. Hij herkende zich in de moeite van het opruimen, maar een opgeruimde kamer vond hij ronduit ‘ongezellig’. En in zijn hoofd is het ‘altijd een rommeltje, maar dat vind ik niet erg.’

Hij heeft me overtuigd. Dat hoogpolige tapijt hoort bij hem, het weerspiegelt zijn rommelige, maar o zo creatieve bovenkamer. En wat is daar nou eigenlijk erg aan? Omwille van de hygiëne moet hij eens per week de vloer leegmaken, zodat er gestofzuigd kan worden. Vijf minuten later mag alles weer ‘gezellig’ zijn. 

En dat van die GGD en de relatie, wat als hij het nooit leert? Hij vindt zijn weg wel, net als ik. Ik doe alleen wel schoenen aan als ik hem welterusten kom zeggen. Want dat hoogpolige tapijt van lego heeft verrekt scherpe hoekjes.

Hilda Algra is moeder van een dochter (13) en een zoon (11) en tekst- en verhalenschrijver. Haar nieuwste boek is De wisseltante, deel 2 in de serie Kanjerklas, over kinderen die ‘anders’ zijn. (Vanaf 7 jaar) Zie De Kanjerklas.nl

 

Share Button
Comments are closed.